Ανωνύμων, Φαναριώτικα στιχουργήματα

[«Αχ! Έρωτα σκληρότατε»], 1-4, 9-10

Αχ! Έρωτα σκληρότατε, και ποια είν’ τα καλά σου;

   Μία φθορά μόνον ζωής είν’ τα χαρίσματά σου.

Όποιος μ’ εσένα μπερδευτεί, δεν έχει άλλην χάρη,

   παρά τον Χάρον να λαλεί γλήγορα να τον πάρει.
[...]
Πολλά είναι καλότυχος εκείνος που μπορέσει

   στα δίκτυά σου τ’ άφευκτα τελείως να μην πέσει.

[«Εις εύμορφο κλουβάκι»], 23-28

«Χρυσό μου καναράκι,

υπομονή λιγάκι,

γιατ’ όποιος υπομένει,

έτσι δεν απομένει.

Το ταίρι του ευρίσκει,

με λύπην πια δεν μνήσκει».

[πηγή: Λίνος Πολίτης, Ποιητική Ανθολογία, τόμ. Δ΄( Οι Φαναριώτες και η Αθηναϊκή Σχολή), Δωδώνη, Αθήνα 1977, σ. 33]